چرا برخي از كودكان نمي خواهند به مدرسه بروند؟ معمولاً مدرسه رفتن براي كودكان، يك رويداد هيجان انگيز و لذت بخش است. اما بعضي از بچه ها، از مدرسه رفتن مي ترسند. وقتي بچه ها مي خواهند در خانه بمانند و مدرسه نروند، براي اين كارشان بهانه مي آورند، مانند احساس ناخوشي و يا شكايتهاي جسمي بي اهميت (سردرد و شكم درد يا درد قلبي)، پدر و مادرها نگران مي شوند. بيشتر بچه هايي كه در سنين ۵ تا ۷ سال و يا ۱۱ تا ۱۴ سالگي هستند، اين حالتها را دارند. يعني بچه هايي كه وارد دبستان و يا مدرسه راهنمايي مي شوند. اين كودكان از ترس اينكه امنيتشان با ترك خانه و والدين به خطر بيفتد، نگرانند. پدر و مادرها نمي توانند خود را با اين ترس بچه ها و اينكه فرزندانشان به مدرسه نروند، سازگار كنند و اين حالت براي آنها دردسرهاي زيادي را ايجاد مي كند، ولي اين حالتها به راحتي و با كمك حرفه اي در پزشكان قابل درمان است. چه وقت اين حالتها پيش مي آيد؟

معمولاً وقتي بچه ها مدتي در خانه هستند، مانند تعطيلات آخر هفته، تعطيلات تابستاني و يا دوره نقاهت بيماري كه به پدر و مادرها نزديكترند و ارتباط بيشتري با آنها دارند و يا به دنبال از دست دادن عزيزي و يا انتقال از مدرسه اي ديگر و يا خانه اي ديگر اين حالتها پيش مي آيد. كودك از سردرد، گلودرد و يا شكم درد شكايت مي كند و درست زماني كه مي خواهد به مدرسه برود، به محض اينكه پدر و مادر به بچه مي گويند كه به مدرسه نرود و بچه در خانه مي ماند، ناخوشي از بين مي رود و فردا صبح قبل از رفتن به مدرسه، دوباره بچه ناخوش مي شود. بعضي بچه ها فقط نمي خواهند كه خانه را ترك كنند و اظهار ناخوشي نمي كنند. اين بچه ها حالتهاي ديگري نيز دارند، مانند:

• احساس ناامني در يك اتاق، به تنهايي.
• نگراني بيش از حد در باره آسيبهايي كه به خود يا به پدر و مادرشان برسد.
• داشتن مشكل در به خواب رفتن.
• كابوس ديدن.
• ترس بيش از حد و بي مورد از جانوران، غول، ديو و چيزهاي مشابه و يا خودساخته.
• ترس از تاريكي.
• اضطراب شديد از رفتن به مدرسه. چنين ترسهايي در كودكاني كه اختلالات اضطرابي جدايي دارند، ديده مي شود.

اثرات بالقوه درازمدت مانند (اختلالات اضطرابي بزرگسالان) براي كودكي كه دائماً مي ترسد و از مراقبت پزشكي برخوردار نيست، زنگ خطر جدي و آسيبهاي جبران ناپذيري به كودك مي زند. وقتي كودك از مدرسه و دوستانش براي مدت طولاني جدا مي شود، مشكلات آموزشي و اجتماعي جدي پيدا مي كند. كودك و والدين مي توانند از يك روانپزشك كودكان بهره گيرند تا به آنها كمك كند و سريعاً كودك را به مدرسه و ديگر فعاليتهاي مهم و روزمره اش بازگرداند. ترس مربوط به ماندن در مدرسه نيست، بلكه از ترك خانه به عنوان يك محيط امن ناشي مي شود. در نتيجه اگر بچه به مدرسه برود و مدتي در آنجا بماند، آرام مي شود. در كودكان بزرگتر و يا نوجوانان، نرفتن به مدرسه نشان از مشكل جدي تري دارد و به درمان بيشتري نياز دارد.